Home சிறப்புக் கட்டுரை ராஜீவ்காந்தி கொலையில் மறைக்கப்பட்ட மர்மங்கள் அம்பலம்

ராஜீவ்காந்தி கொலையில் மறைக்கப்பட்ட மர்மங்கள் அம்பலம்

ராஜீவ் கொலை வழக்கில் கைதாகி 27 ஆண்டுகளாக சிறையில் இருக்கும் இரா.பொ.இரவிச்சந்திரன் எழுதியுள்ள ‘சிவராசன் டாப் சீக்ரெட்’ என்ற புத்தகம், இந்த வழக்கு பற்றிய அவிழ்க்கப்படாத பல முடிச்சுகளைக் கண்முன் நிறுத்துகிறது. வழக்கறிஞர் திருமுருகனிடம் ரவிச்சந்திரன் கூறியதைப் பத்திரிகையாளர் பா.ஏகலைவன் புத்தகம் ஆக்கியுள்ளார். ஜூ.வி-யின் சென்ற இதழ்த் தொடர்ச்சியாக, அந்தப் புத்தகத்தில் உள்ள மர்மங்கள் சில…

‘‘தமிழகத்தில்தான் புலிகள் பயிற்சி பெற்றார்கள் என்பது பலருக்கும் தெரியாது. அன்றைக்குப் பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்திக்கும் முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆருக்கும் தெரிந்தே இந்தப் பயிற்சி முகாம்கள் இருந்தன. திண்டுக்கல் மலைப் பகுதியில் புலிகளின் 7-வது பயிற்சிப் பாசறையில் பெண் புலிகளுக்கான பிரத்யேகப் பயிற்சி முகாம் இருந்தது. அதில் பயிற்சிபெற்ற பெண் போராளிகளில் ஒருவர்தான் அனுஜா. 1986-ம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகளின் பிரசாரப் பிரிவு, அந்த ஆண்டுக்கான காலண்டரை வெளியிட்டது. அதில், பெண் போராளிகள் அணிவகுத்துச் செல்வது போன்ற படம் இருக்கும். அதில், புலிக்கொடி ஏந்தி தலைமையேற்று நடப்பவர்தான் அனுஜா.

அந்தப் புகைப்படம் உலகெங்கும் பல இதழ்களில் வந்துள்ளது. அப்போது பயிற்சி பெற்ற, வெளிப்படையாக இயங்கிய புலிகளின் புகைப் படங்களெல்லாம் இந்திய உளவுத்துறைகளிடம் உள்ளன. ராஜீவ் காந்தியைக் கொல்ல, இப்படிப் பரவலாக அறிந்த ஒரு பெண் போராளியை அனுப்பியிருப்பார்கள் என்று நினைப்பதே கேலிக்கூத்தானது. ‘சி.பி.ஐ அதிகாரிகள் காட்டிய புகைப்படத்தில் இருப்பது அனுஜாதான்’ என்று நான் சொன்னேன். ‘ஸ்ரீபெரும்புதூரில் மாலையுடன் நிற்பதும், புலிக்கொடி ஏந்தி நடந்து செல்வதும் தனுதான்’ என்றார்கள் அவர்கள். ‘இல்லை’ என்று நான் சொன்னேன். அடித்தார்கள். ரத்தம் வரும் வரை அடித்தார்கள். கையில் வழிந்த ரத்தத்தைச் சட்டையில் துடைத்தபடி விளக்கினேன்.

சம்பவம் நடந்து ஒன்பது மாதங்கள் ஓடிவிட்டன. இன்னமும் தனுவை இன்னாரென்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அவர் யார், எந்த ஊர் என்ற விவரங்களையும் அவர்களால் அறிய முடியவில்லை. அதனால், அனுஜாவை ‘தனு’ என்று கதைவிட்டு அதையே உண்மை என்று முடிக்க இருக்கிறார்கள். சி.பி.ஐ சொன்னதையே தடய அறிவியல் துறை ‘உண்மை’ என்று சொன்னது.

தடா சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடந்தபோது, அரசுத் தரப்புச் சாட்சியாக அந்த தடயவியல் அதிகாரி வந்திருந்தார். அனைவரிடமும் அவர் இயல்பாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். ‘‘விடுதலைப்புலிகளின் காலண்டரில் இருந்த புகைப்படத்தையும் தனுவின் தலையையும் கம்ப்யூட்டரில் ஒப்பிட்டு, இரண்டும் ஒருவர்தான். தனுதான் அனுஜா என்று எப்படிப் பொய் சொன்னீர்கள்’ என்று அந்த அதிகாரியிடம் சுசீந்திரன் கேட்டார்.

அவரும் சிரித்துக்கொண்டே, ‘‘அப்படியானால் அறிவியல் பொய் சொல்கிறது என்கிறீர்களா?’’ என்று எதிர்க்கேள்வி கேட்டார்.

‘‘அறிவியல் பொய் சொல்லாது என்பது எங்களுக்கும் தெரியும். ஆனால், அந்த அறிவியலைப் பயன்படுத்துபவர்கள் பொய் சொல்லலாம் அல்லவா?’’ என்று சுசீந்திரன் கேட்டார். அதற்கு மேல் அந்த அதிகாரி எங்கள் பக்கத்தில் நிற்கவில்லை.

போலீல் அதிகாரி இக்பால், நாங்கள் பயன்படுத்திய ‘வயர்லெஸ் கருவி’ பற்றி நிறைய கேள்விகளைக் கேட்டார். விடுதலைப் புலிகளின் பல உறுப்பினர்கள் பேசியிருந்ததை உளவுத் துறை ஏற்கெனவே ‘டேப்’பில் பதிவுசெய்து வைத்திருந்தது. அதையெல்லாம் போட்டுக் காட்டி, ‘‘இவை யார் யாருடைய குரல்கள், எங்கிருந்து யாருக்குப் பேசுகிறார்கள். இவற்றின் அர்த்தம் என்ன, அது என்னவிதமான ‘சங்கேத’ மொழி’’ என்றெல்லாம் கேள்விகளை அடுக்கினார்.

பிறகு 50, 60 புகைப்படங்களை என்னிடம் நீட்டினார். அவை, புலிகளின் பிரசாரப் பிரிவு வெளியிட்டிருந்த படங்கள். எட்டு மாதங்களாகப் பத்திரிகைகள் எல்லாம் அவற்றைப் பலமுறை பிரசுரித்துவிட்டன. அவர்களில் பல போராளிகள் ஏற்கெனவே வீரமரணம் அடைந்துவிட்டிருந்தார்கள். எஞ்சியவர்கள் பலரும் வெளியுலகுக்குத் தெரிந்தவர் களாகவே இருந்தார்கள். அவர்களைத்தான், ‘அடையாளம் காட்டச் சொல்லி’ நீட்டினார்.

பார்க்க அது பைத்தியக்காரத்தனமாகத்தான் தெரியும். ஆனால், அதனுள்ளே ஆழமான ஒரு ‘காரணி’ இருந்தது.

விசாரணை… விசாரணை… இடைவிடாத விசாரணை! உடல் மட்டுமல்ல, மூளையும் மழுங்கி சோர்ந்துவிட வேண்டும். அதுதான் ‘காரணி’. அதற்காகத்தான் மாறி மாறி வந்து அடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

‘‘இயக்கத்தில் சேர்ந்தபோது உனக்கு என்னென்ன பயிற்சிகள் கொடுத்தார்கள்… என்னென்ன ஆயுதங்கள், வெடிகுண்டு களையெல்லாம் கையாளப் பயிற்சி தந்தார்கள்?’’ என்று கேட்டார்கள். எதற்கோ குறி வைத்துவிட்டார்கள் எனப் புரிந்தது.

‘புலிகளின் பயிற்சி என்ன மாதிரியானது’ என்பது இந்தியப் புலனாய்வு அமைப்பு களுக்குத் தெரியாத ஒன்றல்ல. பயிற்சியே அவர்கள் கொடுத்ததுதான். புலிகளின் யுக்திகளும்கூட அவர்களுக்கு அத்துபடி தான். புலிகளே ‘சமர்கள பயிற்சிகளை’ வீடியோவாக எடுத்து ஊடகங்களில் வெளியிட்டுள்ளனர். அதுவும் புலனாய்வு அமைப்புகளிடம் இருக்கிறது. புலிகளின் நுணுக்கங்களையெல்லாம் இந்திய அமைதிப்படை ஈழத்தில் இருந்தபோது சுமார் மூன்றாண்டுகள் நேரிலேயே பார்த்துள்ளனர். ‘இவ்வளவுக்கும் பிறகு என் மூலம் என்ன கதை எழுதப் போகிறார்களோ?’ என உள்ளுக்குள் அரண்டு கிடந்தேன்.

விசாரித்துக்கொண்டே வந்து, கடைசியாக ‘‘அப்டீன்னா உனக்கு மனித வெடிகுண்டுக்கான பெல்ட் பாம் செய்யத் தெரியும்… இல்லையா?’’ என்று நின்றார் அந்த அதிகாரி.

அங்கிருந்து ஆரம்பித்தது ‘புதுக் கதை’. ‘‘பயிற்சி தரப்பட்டது. ஆனால் எனக்கில்லை. நான் அந்தப் பிரிவு கிடையாது. அதற்கென்று ஒரு தனிப் பிரிவு இருக்கின்றது. M.O (Military Ordinance அல்லது Military Office) என்றழைப்பார்கள். அங்குதான் தயாரிப்பார்கள்’’ என்றேன்..

‘‘உனக்கு அந்தச் செய்முறை தெரியுமா, தெரியாதா. கேள்வி இதுதான். கேட்டதற்கு மட்டும் பதில் சொல்’’ எனக் கையை ஓங்கினார்.

‘தெரியாது’ என்றால் விடவா போகிறார்கள். அதனால், ‘‘தெரியும் சார்!’’ என்றேன். தொடங்கியது பூஜை. கேள்விகளை அடுக்கினார்கள்.

‘‘பெல்ட் பாமைச் செய்தது நீதானே? சொல்… எப்படிச் செய்தாய்? ஆர்.டி.எக்ஸ் (RDX) எப்படிக் கிடைத்தது? எங்கிருந்து வந்தது? அதன் எடை எவ்வளவு? ஜாக்கெட் தைத்தது யார்? சர்க்யூட் இணைப்பு எவ்வாறு கொடுத்தாய்?’’

கடைசியில் நான்தான் ஏதோ அந்த மனித வெடிகுண்டுக்கு பெல்ட் பாம் செய்ததைப் போலவும், அதை அவர்கள் கண்டுபிடித்து விட்டதைப் போலவும் ஆளாளுக்கு என்னைச் சூழ்ந்துகொண்டார்கள். சுமார் 4 மணி நேரம். தொடர்ச்சியான கேள்விகள், துன்புறுத்தல்கள். அவர்களின் ஒரே ‘புலனாய்வு நோக்கம்’, எல்லாவற்றையும் என் தலையில் கட்டிவிட வேண்டும். அதாவது, சித்ரவதைகளை தாங்க முடியாமல் நானே என் வாயால் ‘பெல்ட் பாமைச் செய்தது நான்தான்’ என்று கத்திக் கதறி ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் என்னால் இந்த ‘பெல்ட் பாம்’ கதையைச் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. ‘‘பெல்ட் பாம் செய்யும் அளவுக்கு நான் நிபுணன் இல்லை. அது ஒன்றும் தீபாவளிப் பட்டாசு செய்வதல்ல. அதைச் செய்தது யார், எங்கிருந்து வந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. எனக்குத் தெரிந்தவரையில் அது ஓர் இந்திய வெடிகுண்டு’’ என்றபோது, அங்கே சட்டென மயான அமைதி குடிகொண்டது. அதைத் தொடர்ந்து, ‘‘சிவராசன் தாமாகவே ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இதை என்னிடம் கூறினார்’’ என்றபோது அவர்கள் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. மேலும் தெளிவாக அவர்களை முகத்துக்கு நேராக ஏறிட்டு, ‘‘ரா, எம்.ஐ (Military Intelligence), என்.எஸ்.ஜி (கறுப்புப் பூனைப் படைகள்) மற்றும் இந்திய ராணுவத்தின் சிறப்புப் படைப் பிரிவுகள் (Special Forces) பிரத்யேகமாகப் பயன்படுத்தும் வெடிகுண்டு அது’’ என்றேன்.

அவர்கள் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் மாறி மாறிப் பார்த்துக்கொண்டனர். ‘என்ன சொல்வது’ எனப் பார்வையிலேயே பேசிக்கொண்டனர். ஓரிரு நிமிடங்கள்தான் என்றாலும், யுகம் கடப்பது போலிருந்தது அவர்களின் முகம். ‘‘டேய்… செத்தவன் மீது பழி போடுகிறாயா?’’ என ஆத்திரத்துடன் ‘பளாரென’ ஓங்கி ஓர் அறை விட்டார் ஓர் அதிகாரி.

எனக்கு ‘சுள்’ என்றது. ‘‘செத்தவனையும் இல்லாதவனையும் பற்றித்தானே எல்லாம் கேட்கிறீர்கள். அந்த செத்தவன் சொன்ன உண்மைதான் இதுவும்’’ என்றேன் சூடாக.

என்ன நினைத்தாரோ… சற்று நேரம் உற்றுப் பார்த்தபடி யோசனையில் நின்ற அந்த அதிகாரி நிதானமாகக் கேட்டார். ‘‘அது என்ன வெடிகுண்டு?’’

‘‘PE, C3 அல்லது C4. நிச்சயம் RDX ஆக இருக்காது.’’

‘‘எப்படிச் சொல்கிறாய்?’’

‘‘புலிகளிடம் RDX இல்லை…’’

‘‘அது உனக்கெப்படி தெரியும்?’’

‘‘ஆர்.டி.எக்ஸ், PE போன்றவை உலகில் பெரிய ராணுவங்கள் மட்டுமே பயன்படுத்துவது. சிறிய நாடுகளிடம் அவை இல்லை. கள்ளச்சந்தையில்கூட வாங்க முடியாது. புலிகள் பயன்படுத்துவது ஜெலட்டின் வெடிமருந்துகள்தான். சில சமயம் பென்டலைட் உபயோகிப்பார்கள்.’’

‘‘எந்தெந்த நாடுகளில் ஆர்டிஎக்ஸ், PE கிடைக்கும்?’’

‘‘சுவீடன், ஜெர்மனி, இந்தியா, இஸ்ரேல்’’ என்றேன்.

‘‘ஜெர்மனியில்தானே கே.பி இருக்கிறான்?’’

‘‘கே.பி பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அவரை நான் பார்த்ததுமில்லை, பேசியதுமில்லை சார்!’’

‘‘மனித வெடிகுண்டு செய்வது குறித்த அடிப்படை உனக்குத் தெரியும், இல்லையா?’’

‘‘கண்ணிவெடி பற்றி மட்டுமே நான் அறிவேன். பெல்ட் பாம் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது’’ என்றேன்.

ஆங்கில நாவல் ஒன்றில் வந்திருந்த பெல்ட் பாம் கதையை, சி.பி.ஐ அதிகாரி கார்த்திகேயன் மீடியாவுக்குப் பேட்டியாகக் கொடுத்திருந்தார். ‘அது சரியா’ என்று கேட்டார்கள். ‘‘எல்லாவற்றுக்கும் அடிப்படை ஒன்றுதான் சார். வெடிபொருள் (Explosive), துவக்கி (Initiator) இணைப்பு (Connection) சக்தி (Power). இதுதான் அடிப்படை’’ என்றேன்.

ஒரு போட்டோவைக் காட்டினார்கள். அந்த புகைப்படத்தில் சிதைந்த சிறுசிறு டெனிம் துணித்துண்டுகள், நெருப்பில் எரிந்து புகைந்த மிச்ச மீதிகள், ஒரு தடிமனான பெரிய வெள்ளைத் தாளில் பனியன் வடிவில் ஆங்காங்கே இணைத்து ஒட்டப்பட்டிருந்தன. ‘‘இது ஜாக்கெட் ஹோல்ஸ்டர் போல உள்ளது” என்றேன்.

‘‘அப்படீன்னா?’’

‘‘துப்பாக்கி ரவைக்கூடுகள், கையெறிகுண்டுகள், ஷெல்கள் போன்றவற்றை வைத்துக்கொள்ள அணிவது சார்’’ என்று சொன்னதுதான் தாமதம். ‘சொத்… சொத்…’ என மூன்று கரங்கள் என் தலையிலும் தோளிலும் பிடரியிலும் விழுந்தன.

எதற்காக அடித்தார்கள் தெரியுமா? இந்த பெல்ட் பாமுக்குள்ளும் ஒரு கதை இருக்கிறது என்பதால்தான்!