Home சிறப்புக் கட்டுரை அழுந்திக் கிடக்கும் சமூகத்துக்கு கூட்டுக் குணமாக்கலைச் செய்வது யார்?

அழுந்திக் கிடக்கும் சமூகத்துக்கு கூட்டுக் குணமாக்கலைச் செய்வது யார்?

திருகோணமலையிலுள்ள தமிழரசுக் கட்சி உறுப்பினர்கள் சிலர் குறிப்பாக எதிர்காலத்தில் தேர்தலில் போட்டியிடும் அபிலாசைகளை கொண்ட சிலர் கன்னியா விவகாரத்தை சுமந்திரனிடம் ஒப்படைப்பதில் ஆர்வம் காட்டினார்கள்.

சுமந்திரன் முதற்கட்டமாக இடைக்காலத் தீர்வு ஒன்றையும் பெற்றிருக்கிறார். இந்த விடயத்தில் சுமந்திரன் தலையிடுவதற்கு முன்னரே சட்டச் செயற்பாட்டாளர்கள் சிலர் அதில் தலையிட வேண்டும் என்று முயற்சித்தார்கள்.

கொழும்பிலுள்ள இந்த விவகாரங்களில் கெட்டித்தனமாக வாதாடக் கூடிய ஒரு வழக்கறிஞரை அணுகி விவகாரத்தை அவரிடம் ஒப்படைப்பதற்கு மேற்படி தரப்புக்கள் முயற்சித்தன. ஆனால் அதற்கிடையில் திருகோணமலையிலுள்ள தமிழரசுக்கட்சி வட்டாரங்களைச் சேர்ந்த சிலர் விவகாரத்தை சுமந்திரனிடம் ஒப்படைத்து விட்டார்கள்.

கடந்த வாரம் இடம்பெற்ற போராட்டத்தில் தமிழ் தேசிய மக்கள் முன்னணியை சேர்ந்த கணிசமான தொகையினர் பங்குபற்றினார்கள்.அதேசமயம் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தொண்டர்களும் அங்கே காணப்பட்டார்கள்.

ஆனால் கூட்டமைப்பின் திருகோணமலை முக்கியஸ்தர்கள் யாரையும் அங்கே காணமுடியவில்லை. அங்கு பங்குபற்றிய கூட்டமைப்பு முக்கியஸ்தர்கள் கூட தனிப்பட்ட ஆர்வத்தின் அடிப்படையிலேயே அங்கு வந்திருந்தார்கள். எனவே இந்த விவகாரத்தை கூட்டமைப்புக்கு எதிரான தரப்புக்கள் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தி திருமலையில் கூட்டமைப்பின் பலத்தை சிதைக்க கூடும் என்ற அச்சம் அங்கு உள்ள கூட்டமைப்பினர் மத்தியில் காணப்படுகிறது.

இந்த அச்சத்தின் விளைவாகவே அவர்கள் இந்த விவகாரத்தில் சுமந்திரனை உள்ளே கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் எதிர்பார்த்தது போலவே சுமந்திரனும் முதற்கட்ட வெற்றியைப் பெற்றிருக்கிறார்.

அதேசமயம் இந்த விவகாரத்தை சுமந்திரனிடம் ஒப்படைக்காமல் வேறு கட்சிசாரா வழக்கறிஞர்களிடம் ஒப்படைத்திருக்க வேண்டும் என்று கருதும் தரப்புக்கள் இந்த விவகாரத்தை சுமந்திரன் விசுவாசமாகக் கையாள்வாரா? என்று கேட்கிறார்கள். இந்தப் பிரச்சினை இப்படி ஒரு நிலைமைக்கு திரும்பும் வரைக்கும் சுமந்திரன் எங்கே போனார்? என்றும் அவர்கள் கேட்கிறார்கள்.

இந்த விவகாரம் கூட்டமைப்புக்கு எதிரான தரப்புக்களின் ஆதிக்கத்திற்குள் செல்வதை தடுப்பதுதான் சுமந்திரனின் நோக்கமா? அல்லது தமிழ் மக்களின் உரிமைகளை சட்டரீதியாக பாதுகாப்பதுதான் அவருடைய நோக்கமா? என்றும் அவர்கள் கேட்கிறார்கள். மேலும் இது விடயத்தில் அவர் ஓர் அரசியல்வாதியாக தமிழ் மக்களின் பிரதிநிதியாக தலையிடுகிறாரா? அல்லது ஒரு வழக்கறிஞராக தலையிடுகிறாரா? என்றும் கேட்கப்படுகிறது.

ஒரு வழக்கறிஞராக சுமந்திரன் இந்த விவகாரத்தை ஒரு கட்டம் வரையிலும் கெட்டித்தனமாக முன்னெடுக்க முடியும். ஆனால் ஒரு கட்டத்துக்கும் அப்பால் இது ஒரு சட்டப் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல முழுக்க முழுக்க ஓர் அரசியல் பிரச்சினையே என்பதன் அடிப்படையில் ஓர் அரசியல் தீர்மானத்திற்கு போக வேண்டியிருக்கும்.

அந்த அரசியற் தீர்மானமானது தேரவாத சிங்கள-பௌத்த மரபுரிமைகளைப் பாதுகாப்பதையே தனது உத்தியோகபூர்வ இலட்சியமாகக் கொண்டிருக்கும் தொல்லியல் திணைக்களத்தின் பல தசாப்த கால நடைமுறையில் தலைகீழ் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் அரசியல் முடிவு ஒன்றை எடுக்க வேண்டியிருக்கும். அந்த முடிவைத் தொல்லியல் திணைக்களம் மட்டும் எடுக்க முடியாது. மாறாக அது அதைவிட அதிகாரம் கூடிய மேலிடத்திலிருந்து எடுக்கப்பட வேண்டும்.

அதாவது அரசாங்கத்தின் மரபுரிமை கொள்கை சம்பந்தப்பட்ட ஓர் அரசியல் தீர்மானம் அது. எனவே இது அரசாங்கத்தின் மரபுரிமை சம்பந்தப்பட்ட கொள்கையோடு தொடர்புடையது. எனவே இது முழுக்க முழுக்க தேரவாத சிங்கள-பௌத்த அரசுக் கொள்கையில் ஏற்படவேண்டிய ஓர் அடிப்படை மாற்றம்.

இதை இன்னும் கூராகச் சொன்னால் ஒரே நாடு ஒரே தேசம் ஒரே மொழி ஒரே மதம் ஒரே பண்பாடு போன்ற ஏகத்துவங்களின் சேர்க்கையாக காணப்படுகின்ற சிங்கள பௌத்த பெருந்தேசிய வாதத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையில் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். அப்படிப்பட்ட ஒரு மாற்றத்தை சுமந்திரனால் ஏற்படுத்த முடியுமா?

கடந்த ஒக்டோபர் மாதம் ஆட்சி குழப்பத்தின் போதும் சுமந்திரன் ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு ஆதரவாக வாதாடி அவருக்கு நீதிமன்றத்தின் வெற்றியைப் பெற்றுக் கொடுத்தார். இது ஜனநாயகத்தை மீட்கும் ஒரு போராட்டத்தில் கிடைத்த வெற்றி என்று அவருடைய ஆதரவாளர்கள் பெருமைப்பட்டார்கள். கடைசியாக வந்த ஐ.நா.வின் தீர்மானத்திலும் இவ்வாறு நீதி மீட்கப்பட்டமை தொடர்பில் பாராட்டு தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் அங்கு வெற்றி பெற்றது ரணில்தான். தமிழ்த் தரப்பு அல்ல. ஏனெனில் அந்த ஒக்டோபர் ஆட்சி குழப்பத்தின் விளைவாக நாடாளுமன்றம் அதன் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையை இழந்து விட்டது. அதனால் ஒரு சாசனப் பேரவையாகச் செயற்படத் தேவையான பெரும்பான்மையை இழந்து விட்டது.

எனவே நாடாளுமன்றம் தொடர்ந்து ஒரு சாசனப் பேரவையாக செயற்பட முடியாத நிலை தோன்றிவிட்டது. இந்நிலையில் ஒரு புதிய யாப்பைக் கொண்டு வர முடியாது. அந்த யாப்பிற்குள் ஓர் அரசியல் தீர்வையும் கொண்டு வர முடியாது.

ஆனால் சுமந்திரனின் தலைவர் சம்பந்தன் ஒரு புதிய யாப்பை கொண்டு வருவதும் அதற்குள் இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வை உள்ளடக்குவதும்தான் தன்னுடைய அரசியல் செயல் வழியின் இறுதி இலக்கு என்று அடிக்கடி கூறி வந்தார். அப்படிப் பார்த்தால் சம்பந்தரின் அரசியல் செயல் வழி தோல்வியுற்று விட்டது. அதாவது தலைவர் தோல்வியுற்ற ஒரு விடயத்தில் பட்டத்து இளவரசரான சுமந்திரன் மட்டும் வெற்றி பெற்றிருப்பதை எப்படி விளங்கிக் கொள்வது?

பின்வருமாறு விளங்கிக் கொள்ளலாம். அது சுமந்திரன் என்ற தனிப்பட்ட ஒரு வழக்கறிஞருக்கு கிடைத்த வெற்றி. மாறாக அது அவருடைய கட்சிக்கு கிடைத்த வெற்றி அல்ல. அதைவிட ஆழமான பொருள் அது அவருக்கு வாக்களித்த மக்களுக்கு கிடைத்த வெற்றி அல்ல.

இது போன்ற ஒரு வெற்றியை நோக்கி அவர் கன்னியா விவகாரத்தையும் கையாள்வாரா? என்று கேள்வி இங்கு முக்கியம். அதனால்தான் கட்சி சாரா அரசியல் செயற்பாட்டாளர்களுக்கு ஊடாக இந்த விவகாரத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு தரப்பினர் முயற்சி செய்தார்கள்.

ஆனால் அதற்டையிலேயே திருக்கோணமலை தமிழரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த சிலர் பிள்ளையார் கோவில் அமைந்திருக்கும் காணிக்குச் சொந்தக்காரரான முதிய பெண்ணையும் அழைத்துக் கொண்டு கொழும்புக்குச் சென்று விட்டார்கள் அங்கேயே வழக்கு சுமந்திரனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டு விட்டது.

சுமந்திரனை போன்றவர்கள் இந்த வழக்கை முன்னெடுக்கக் கூடாது என்று கருதும் தரப்புகள் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? அவர்கள் இதுபோன்ற விவகாரங்களை கையாள்வதற்கு ஓரணியாகத் திரண்டு ஒரு சட்ட செயற்பாட்டு மையத்தை கட்டியெழுப்பி இருந்திருக்க வேண்டும்.

கன்னியா விவகாரம் மட்டும் அல்ல. திருகோணமலையில் மட்டும் இதற்கு முன்பு இரண்டு வழக்குகளில் தமிழ் மக்கள் முதற்கட்ட தோல்வியைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். முதலாவது வழக்கு குமரபுரம் கொலை வழக்கு. இரண்டாவது வழக்கு 5 மாணவர்கள் கொலை வழக்கு. இவ்விரண்டு வழக்குகளிலும் சுமந்திரன் சம்பந்தப்படவில்லை.

குறிப்பாக குமரபுரம் வழக்கில் அவரை சில தரப்புக்கள் அணுகியதாகவும் தெரிகிறது. ஆனால் அவர் அந்த வழக்கைக் கையில் எடுக்கத் தயாராக காணப்படவில்லை என்றும்மேற்படி தரப்புக்கள் தெரிவிக்கின்றன.

மேற்சொன்ன 2 வழக்குகளில் மட்டுமல்ல இதுபோன்ற பல வழக்குகளைக் கையாள்வதற்கு தமிழ் மக்கள் மத்தியில் பொருத்தமான பலம் பொருந்திய சட்டச் செயற்பாட்டு இயக்கங்கள் மிகச் சிலவே உண்டு. சி.எச்.ஆர்.டி என்று அழைக்கப்படும் மனித உரிமைகளுக்கும் அபிவிருத்திக்குமான மையம், சட்டத்துக்கும் மனித உரிமைகளுக்குமான நிலையம் போன்ற சில அமைப்புகள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் உண்டு.

எண்பதுகளில் இருந்து தொடங்கி மனித உரிமை வழக்குகளை முன்னெடுத்து வந்த எச்.எச்.ஆர் என்று அழைக்கப்படும் மனித உரிமைகள் இல்லம் அதன் செயற்பாடுகளை பல மாதங்களுக்கு முன் நிறுத்தி விட்டது. அந்த நிறுவனத்தின் சேமிப்பில் இருந்த பெருந்தொகையான ஆவணங்கள் இப்பொழுது யாரிடம் உள்ளன என்பதும் சரியாகத் தெரியவில்லை.

1980 களில் இருந்து தொடங்கி தொடர்ச்சியாகத் தமிழ் மனித உரிமை வழக்குகளை கையாண்டு வந்த அந்த நிறுவனத்தை நிர்வகித்த குடும்பத்துக்குள் ஏற்பட்ட சில தனிப்பட்ட பிணக்குகள் காரணமாக இப்பொழுது அது இயங்காதிருக்கிறது.

இவ்வாறான ஓரு பின்னணியில் தமிழ் மக்களின் மனித உரிமைகள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகள், அரசியற் கைதிகளின் விவகாரம், காணி விவகாரம், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் விவகாரம் போன்ற விவகாரங்களைக் கையாள்வதற்கும் பெண்கள், சிறுவர்கள்,முதியவர்கள் போன்றவர்களுக்கு எதிரான மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான வழக்குகளை இலவசமாகக் கையாளுவதற்கும் முன்னாள் இயக்கத்தவர்கள் தொடர்பான வழக்குகளை கையாள்வதற்கும் பொருத்தமான சட்டச் செயற்பாட்டு இயக்கங்கள் மிகச் சிலவே தமிழ் மக்கள் மத்தியில் உண்டு.

2009 க்குப் பின்னரான அதிகரித்த அசாதாரணமான தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கு மேற்படி மிகச் சில நிறுவனங்களால் முடியாதிருக்கிறது. இவ்வாறான நிறுவனங்கள் இல்லாத ஒரு வெற்றிடத்தில்தான் அரசியல் கைதிகளுக்கு வெற்றி கிடைக்கவில்லை.

காணி உரிமைகள், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் விவகாரம், மரபுரிமைகள் போன்ற எல்லாக் கூட்டு உரிமைகள் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளிலும் தமிழ் மக்களுக்காக போராடக்கூடிய சட்டச் செயற்பாட்டு அமைப்புகள் மிகச் சிலவே உண்டு.

புங்குடுதீவு மாணவி வித்தியாவின் கொலை வழக்கிலும் இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் எழுந்தன. கட்சி சாரா மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள் அந்த வழகைக் கையில் எடுக்க வேண்டும் என்று பெண்ணிய அமைப்புகளும் மனித உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்களும் விரும்பினர். ஆனால் அதற்குப் பல தடைகள் அங்கே எழுந்தன.

அதுபோன்ற விவகாரங்களை கையில் எடுக்கத்தக்க தொழில்சார் தகமையோடும் அரசியல் தரிசனத்தோடு அர்ப்பணிப்போடும் முன்வருகின்ற சட்டவாளர்களால் உருவாக்கப்பட்ட செயற்பாட்டு அமைப்புக்கள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மிகக் குறைவு.

இவ்வாறானதோர் வெற்றிடத்தில்தான் கன்னியா விவகாரத்தை சுமந்திரன் கையிலெடுத்திருக்கிறார். அதே காலப்பகுதியில் அரசியல் கைதியான தேவதாசனின் உண்ணாவிரதத்தை முடித்து வைத்த அமைச்சர் மனோ கணேசனும் அரசியல் கைதிகளின் விவகாரத்தை அமைச்சரவை பத்திரம் ஒன்றின் மூலம் நாடாளுமன்றத்தில் முன் நகர்த்தபோவதாக கூறியிருக்கிறார்.

ஆனால் மனோ கணேசன் நம்புவது போல அந்த விவகாரத்தை நாடாளுமன்றத்தில் அமைச்சரவை பத்திரத்தின் மூலம் முன்னெடுக்க முடியாது என்று சட்டத்தரணி தவராசா தெரிவித்திருக்கிறார். இவர் தமிழரசுக்கட்சியின் முக்கிய தூண்களில் ஒருவர். அரசியல் கைதிகள் தொடர்பில் அதிகம் வழக்காடுபவர்.

ஆனால் இவரைப் போன்ற பலரும் தொழில்சார் வழக்கறிஞர்களாக காணப்படுகிறார்களே தவிர அதை ஒரு தொழில் என்பதற்கும் அப்பால் ஒரு தொண்டாக, அர்ப்பணிப்பாக, சட்டச் செயற்பாடாக, சமூகச் செயற்பாடாக, அரசியல் செயற்பாடாக முன்னெடுக்கத் தயாரில்லை.

இது கூட்டமைப்புக்கு மட்டுமல்ல ஏனைய எல்லாத் தமிழ் கட்சிகளில் இருக்கும் வழக்கறிஞர்களுக்கும் பொருந்தும். கட்சிகளுக்கு வெளியே தமிழ் மக்கள் பேரவைகுள்ளிருக்கும் வழக்கறிஞர்களுக்கும் பொருந்தும்.

2009-க்கு பின் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் துருத்திக்கொண்டு மேலெழும் பெரும்பாலான ஆளுமைகள் தமது பிரபல்யத்த்தையும் பணத்தையும் அரசியலில் முதலீடு செய்யப் பார்க்கிறார்கள்.

மாறாக தமது துறைக்கேயான செயற்பாட்டு மையங்களை உருவாக்கி குறைந்தது வாரத்தில் ஒரு நாளாவது பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காகச் செலவிட அவர்களில் எத்தனை பேர் தயார்? இது அரசியலில் ஆர்வம் காட்டும் கல்வித்துறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் பொருந்தும். தொழில் நுட்பத் துறைகளை சேர்ந்தவர்களுக்கும் பொருந்தும். மருத்துவர்களுக்கும் பொருந்தும். எல்லா திறமைசாலிகளும் புகழ் பெற்றவர்களும் அரசியலைத் தஞ்சமடையப் பார்க்கிறார்கள். மாறாக, கூட்டுக் காயங்களிலும் கூடு மன வடுக்களிலும் அழுந்திக் கிடக்கும் ஒரு சமூகத்துக்கு கூட்டுக் குணமாக்கலைச் செய்வது யார்?